~~++Pl/\y /\|\|Tzzzzz++~~

ดูเหมือนว่าเธอยังคงห่วงใย

แต่ก็แค่นั้น

ทุกวันก็ยังคงอยู่คนเดียว

กับความรู้สึกอ้างว้างเดียวดาย

 

เป็นอย่างนี้ เป็นแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก

แต่ก็ยังยอมให้เป็นอยู่อย่างนั้น

ยอมอดทนกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น

เลือกที่จะยอมรับว่าไม่ใช่คนที่ถูกเลือก

 

ไม่ต่อสู้ ไม่เรียกร้องสิ่งใดๆ

 เพียงแค่ขอให้มาดูแลกันบ้าง

เวลาไม่เคยคอยใคร

และเวลาก็ไม่สามารถย้อนกลับคืน

 

ทุกสิ่งที่ผ่านเป็นเพียงอดีต

ขึ้นอยู่กับใครเลือกที่จะจำ

ใครเลือกที่จะทิ้งมันเอาไว้เป็นเพียงเบื้องหลัง

เป็นบทเรียนที่หาไม่ได้ในห้องเรียน

บทเรียนชีวิต ที่ต้องแลกด้วยอะไรหลายๆอย่าง

 

แต่กับบางคนก็ไม่เคยจะจำได้ว่า

เคยเสียอะไรให้กับบทเรียนบทนั้น

แม้แต่ตอนนี้เอง

ก็ยังคงให้ตัวเองเสียใจ

เพื่อแลกกับความสุขที่ได้มาเพียงเล็กน้อย

 

หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่มีใครรู้

เพียงแต่อยากให้วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุด

ความสุขเพียงเล็กน้อบ ที่เป็นเหมือนหยดน้ำเล็กๆ

ที่ทำให้สามารถต่อสู้กับวันใหม่อันโหดร้าย

 

แต่วันนี้หยดน้ำมันเล็กลงทุกทีๆ

 

ควรจะทำอย่างไร?

 

 

 

เมื่อวานนี้ เกือบไป เกือบทำให้ตัวเองเสียใจ

เพราะความงี่เง่าของตัวเอง เอาเหอะๆ

คงไม่มีอีกแล้วมั๊ง คงเป็นเพราะเมื่อวาน

อยากให้มันเป็นวันพิเศษ แต่ได้เท่านี้ก็โอแล้วหล่ะ

ลืมไปเรื่องที่ต้องย้ำกับตัวเองเสมอว่า

"อย่าคาดหวัง ถ้าไม่เป็นอย่างหวังแล้วจะเสียใจ"

คงเป็นเราเองที่ยึดติดอะไรบางอย่างมากเกินไป

จนเมื่อถ้าเราขาดมันไป เราก็คิดว่าคงอยู่ต่อไปอย่างยากลำบาก

มันก็จริงนี่ บางอย่างทำจนกลายเป็นความเคยชิน

เคยชินที่จะมีคนเอาใจ ตามใจและอยู่ข้างๆตลอดเวลา

แต่เมื่อมันไปเป็นอย่างนั้น แรกๆก็คงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะเสียใจ น้อยใจ

แต่ต่อไปเรื่อยๆมันคงจะดีเองมั๊ง

อย่างที่ในหนังบอก "การแก้ปัญหาต้องใช้เวลา"

และอีกประโยคที่ชอบมากคือ

"บางทีเราก็อยู่ด้วยกัน บางทีเราอาจอยู่คนเดียว แต่ใจเราจะไม่พรากจากกัน"

ซึ่งจะจริงรึปล่าวนั้นก็ยังไม่รู้ รู้เพียงแต่ว่า ใจฉันจะอยู่กับเธอตลอดไป

"อยากให้เรามีกันตลอดไป" สิ่งที่อธิษฐานไว้

ก่อนลอยกระทงใบจิ๋ว ที่ทำจากดอกบัว(น่ารัก+ประหยัด 555)

เป็นคำขอสั้นๆ แต่มีความหมายมากมายเหลือเกิน

 

สำหรับเมื่อวานก็มีความสุขดีนะ

ถึงแม้ว่าอะไรๆหลายอย่างจะไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง

แต่บอกแล้วไงว่า หวังไปก็ไม่มีประโยชน์

สิ่งที่หวังมันไม่มีทางเกิดขึ้นอยู่แล้ว

แค่มีความสุขเล็กๆน้อยๆแบบนี้ทุกวันก็พอใจแล้ว

 

ดีใจที่ได้รู้จัก และเป็นบางเสี้ยวในชีวิตของใครบางคน

ขอบคุณที่มีความอดทนสูงมากๆ กับความงี่เง่าของคนคนหนึ่ง

ขอบคุณที่สร้างรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความสุขให้กับคนคนนี้

ขอบคุณที่สอนบทเรียนบทเรียนนึงให้ บทเรียนที่มีการทดสอบตลอดเวลา

ขอบคุณสิ่งดีๆที่ทำให้กัน ทุกเวลาที่ได้อยู่ร่วมกัน มันคือความสุขเสมอ

 

ปล.ใกล้ถึงวันพ่ออีกแล้ว อยากไปเที่ยวเขาดีนจัง เวลาปีนึงนี่ผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ

วันนี้ตื่นมาพร้อมกับอารมณ์ว่างๆ เลยคิดๆๆว่าจะไปไหนดี

สรุปได้ว่าดูsnow queenเสร็จ อาบน้ำก็ออกจากบ้าน

จุดมุ่งหมายอยู่ที่วัดระฆัง ที่ที่ครั้งหนึ่งเคยได้ไป

แล้วจะไปทำอะไรหล่ะ ง่ายนิดเดียว ไปเลี้ยงปลาตรงท่าน้ำ

ไม่ได้ทำอะไรตามใจมานานแล้ว ชีวิตคนเดียว

ว่าไป นึกว่าเลี้ยงปลาจะใช้เวลานาน แต่จริงๆแล้วแค่แป๊บเดียวก็เสร็จ

แล้วไงต่อหล่ะเนี่ย ยังไม่อยากกลับบ้านเท่าไหร่

ข้ามเรือไปฝั่งโน้นดีกว่า ข้ามมาลงที่ท่าช้าง

แล้วก็เดินๆๆๆๆ ไปไหนดีน่ะ วัดโพธิ์ คือจุดหมายต่อไป

ไปคราวที่แล้วที่นั่นมีงานอยู่ เลยไม่ค่อยได้ดูอะไรเท่าไหร่

ไปครั้งนี้เลยถ่ายรูปมานิดหน่อย แล้วก็เดินดูรอบๆ

ออกจากวัดโพธิ์ ก็เดินๆๆๆต่อไปวัดพระแก้ว

จะว่าไปแล้ววันนี้เดินเกือบรอบวัดพระแก้วเลยนะนั่นหน่ะ

เข้าประตูเดิมที่เคยเข้า เหมือนกับมาย้อนความทรงจำดีๆ

แต่คราวนี้มาแค่คนเดียว เดินปล่อยอารมณ์ไปเรื่อยๆ

คิดอะไรไปเรื่อยๆ พร้อมกับตั้งปณิธาณไว้บางอย่าง

ซึ่งสุดท้ายไม่รู้ว่าจะทำได้รึปล่าว ได้แต่หวังให้การไปเดินคิดที่วัด

จะทำให้เราให้สงบใจลง ให้มีสติและเหตุผลมากขึ้น

ไม่น่าเชื่อเลยว่านี่จะจบแล้วนะ บางเรื่อง ยิ่งกว่าเด็กอีก

ได้แต่เสียใจตลอดกับสิ่งที่ทำไปโดยไม่ได้คิด

ทำไปด้วยเหตุผลบ้าๆบอๆที่ยกมาอ้างกับตัวเอง

 

สรุปแล้ว มันตลกดี นั่นสินะ เรื่องตลก

เมื่อหลายวันที่แล้ว ได้อ่านข้อความดีๆข้อความหนึ่ง ที่ติดอยู่ในสถานที่ที่บางคนอาจมองข้ามมันไป

จริงๆแล้วก็จำไม่ได้ครบทุกตัวหรอกว่ามีอะไรบ้าง แค่คร่าวๆเค้าสอนเราไว้ว่า

"หากเรากำทรายเอาไว้แน่นๆ ทรายก็จะค่อยๆไหลออกจากมือเรา แต่หากเรากำหลวมไป ทรายก็จะค่อยๆปลิวไปตามลม

 ความรักก็เช่นเดียวกันถ้ามากไปก็คงทำให้คนรักอึดอัด ถ้าน้อยไปเราก็อาจสุญเสียความรักไปได้"

ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเป็นอะไร รู้สึกว่ามือกำทรายไว้แน่นเกินไป ถ้ายังเป็นอย่างนี้อยู่คงไม่ดีแน่

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเกิดจากความคิด และอารมณ์ของเราเอง

เสียใจ ไม่อยากให้เกิดอะไรแบบนี้อีก แต่ไม่รู้จะปรับอย่างไรให้ถึงจุดที่เรียกว่า ความพอดี

บางที ทั้งๆที่รู้ แต่ก็ยังทำ ไม่รู้สิ มันห้ามไม่ได้หนิ

หรือเพราะสื่อสารกันน้อยเกินไป อะไรควรรู้แต่กลับไม่รู้

อะไรที่รู้แล้วยุ่งยากใจ กลับลอยมาเข้าหู ทำไมนะทำไม

สงสัยอาจเป็นเพราะกรรมมันติดจรวด เคยทำอะไรไว้ ตอนนี้ก็รู้เสียเอง

อดทน และสู้ต่อไป ซักวันหนึ่งเราคงชนะใจตัวเองได้

ได้แต่หวังว่าซักวัน

เคยรู้สึกมั๊ย

มันเจ็บแค่ไหน

แค่อยากเตือนตัวเองให้รู้ตัวอยู่ตลอดเวลาว่า